01/23/2011

NEXT POST
First ski for Ophelia วันจันทร์หลังจากที่แด๊ดดี้กลับจากทำงาน พายุหิมะกำลังโหมกระหน่ำอยู่ด้านนอก อุณหภูมิลบสี่องศา แต่จะรู้สึกเหมือนลบสิบสี่องศา นี่คือพยากรณ์อากาศ ณ ขณะนั้นที่เรานั่งดูข่าวหลังอาหารค่ำกัน อยู่ดีๆ he ลุกขึ้นมาชวนออกไปเดินเล่นซะงั้น เง้อออออ กลางพายุหิมะเนี่ยนะ นี่แหละคุณซะมีบ้าพลังของเรา he เป็นแบบนี้แหละ He จัดแจงแต่งตัว (ไม่รอคำตอบกรูเล้ย) แล้วจับมัลดิฟส์ใส่ชุดกันหนาว เปลี่ยนล้อรถเข็นมาใส่สกี แล้วบอกให้เรารีบๆไปเปลี่ยนชุด แอร๊ยยยย สรุปกุต้องออกไปบ้าพลังด้วยชิมิคร๊า เตรียมพร้อมทุกอย่าง โอฟี่อยู่ในรถเข็นแล้วทำหน้างงๆ พออิตาหมอเปิดประตูบ้านเท่านั้นแหละ ทั้งลมทั้งหิมะรวมพลังกันเข้ามาในบ้าน ลมตีซะหูแทบขาด จมูกงี้ชาไปหมด โอฟี่คงทั้งหนาวทั้งงงเลยแหกปากตั้งแต่ยังไม่ทันได้ไปไหน แต่ก็ไม่มีอะไรจะมายับยั้งความตั้งใจ he ได้ ในที่สุดเราก็ต้องออกไปเดินตากอากาศกันรอบใหญ่ มัลดิฟส์ร้องไห้ตลอดทาง อิพ่อมันก็ไม่ได้สะทกสะท้าน จับลูกเล่นสกี เหวี่ยงไปเหวี่ยงมา โอฟี่คงจะมึนและเหนื่อยจนหลับไป ส่วนเราก็เดินลุยหิมะที่หนาเกือบครึ่งแข้ง เหนื่อยค่อดๆ หายใจแทบไม่ทัน จากหนาวๆอยู่กลายเป็นร้อนจับใจ ต้องถอดเสื้อโค้ทเดิน คนที่เห็นต่างแปลกใจว่าอินี่บ้าหรือดีที่ไม่ใส่เสื้อโค้ทเดินกลางหิมะ สนุกจนหนำใจ he แล้วก็ได้เวลากลับบ้าน ถึงบ้านได้เรากับโอฟี่ดีใจค่อดๆ รีบก่อไฟหน้าเตาผิงเล่นกันกุ๊กกิ๊กแม่ลูก...
PREVIOUS POST
มากมายหลายเรื่อง เรานี่แย่จริงๆ ขี้เกียจเขียนไดอะรี่มานานมากแล้ว ตั้งแต่ก่อนกลับไทย ยันป่านนี้กลับมาแคนนาดาได้เดือนกว่าแล้ว ก็ยังไม่ได้เริ่มเขียนอะไรเลย แต่จะให้บันทึกย้อนหลังไปไกลขนาดนั้นก็คงไม่ไหว ขอเอาแต่เรื่องสำคัญและน่าจดจำล่ะกัน กลับไทยไป 6 อาทิตย์ พาแม่กับพี่สาวไปเที่ยวเกาะช้าง 3 คืน หลังจากนั้น ครอบครัวของเราคือ อิตาหมอ มัลดิฟส์ และเรา 3 คนพ่อแม่ลูกก็ตะลอนทัวร์ต่อไปที่เขาหลัก พักที่มาริออท โอ้ววววแม่เจ้า อะไรจะประทับใจโรงแรมนี้ขนาด บริการดีเยี่ยม มีทุกอย่างพร้อมสำหรับครอบครัวที่มีเด็กเล็กแบบเราจริงๆ ชายหาดทอดยาว สะอาดและสวยมาก ห้องพัก อาหาร ทุกอย่างเริ่ด ปีหน้าจะกลับไปเที่ยวที่เขาหลักอีกแน่นอน ถึงเวลาต้องจากลาบ้านเกิดกลับมาเป็นกะเหรี่ยงที่แคนนาดาต่อ นั่งเครื่องขากลับอยากจะบ้าตาย โอฟี่ไม่เคยโยเยตอนเดินทางเลย แต่คราวนี้ she อาละวาดได้ตลอด ตั้งแต่เครื่องขึ้นยันเครื่องลง ไม่หลับไม่นอน ทั้งอุ้ม ทั้งโอ๋ ช่วยกันสองคนยังไม่ยอมหยุดร้อง จนผู้โดยเบาะหลังเรา เป็นผู้หญิงญี่ปุ่นวัยกลางคน สงสารเลยมาช่วยอุ้มโอฟี่ แล้วบอกให้เราไปนอนพักผ่อนบ้าง เพราะอิตาหมอชิงหลับไปนานแล้ว ต้องขอบคุณในน้ำใจของ she จริงๆ...

Recent Comments

  • TewJaa
    TewJaa: ไม่อยากจะบอก ว่าแวบมาหลายครั้ง แต่ว่าก็ไม่เห็นพ... | more »
  • Account Deleted
    Account Deleted: หิมะขาวโพลนไปหมด อยากไปสัมผัสความหนาวเย็นบ้างจ... | more »
  • TewJaa
    TewJaa: ต้มยำน่ากินจังเลยคะ พี่ก้อย... เด็ก ๆ คงเป็นแบบ... | more »